Oceń obróbkę czterostanowiskową w dwóch układach współrzędnych: elementy przedmiotu obrabianego zlokalizowane przy każdym mocowaniu oraz przestrzeń, jaką zajmują te mocowania obracające się pod narzędziami. Powtarzalne rozmieszczenie głowic nie gwarantuje, że wszystkie części osadzają się w ten sam sposób. Dotarcie do kolejnej powierzchni obróbkowej również nie gwarantuje, że korpusy narzędzi nie wykonają pełnego obrotu.
Rząd narzędzi dzieli przestrzeń, ale nie jest dowodem identycznych wyników
Film przedstawia cztery górne głowice narzędziowe nad rzędem detali wyglądających na odlewy. Dolny zespół zmienia orientację podczas wybranej sekwencji. Porównaj 00:14 z 00:30: relacja między górnym oprzyrządowaniem a prezentowanymi powierzchniami detalu jest wyraźnie inna. Materiał filmowy potwierdza omówienie tego układu; nie określa specyfikacji narzędzi, tolerancji obróbki ani jednakowego wyniku we wszystkich czterech pozycjach.
W przypadku proponowanej instalacji, przed podjęciem decyzji, czy wspólny ruch jest wystarczający, należy zidentyfikować przewidywane punkty styku w każdej pozycji. Zapytaj, które powierzchnie styku określają wysokość i orientację, gdzie spodziewane są odchylenia oraz jak rozpoznać nieprawidłowo osadzony odlew. W przypadku pozornie powtarzającego się mocowania nadal może być konieczne potwierdzenie kontroli w konkretnej pozycji.
Carr Lane's zasady trzymania przedmiotu obrabianego Wyjaśnij oddzielne obowiązki związane z lokalizacją przedmiotu obrabianego i jego mocowaniem w pozycjonerach. W kontekście tej recenzji pytanie brzmi, które styki zachowują wymaganą relację z narzędziem, gdy pojawia się inna powierzchnia. Odpowiedź na to pytanie opiera się na rysunku i rzeczywistym mocowaniu, a nie na liczbie głowic widocznych na filmie.
Przegląd kątów pośrednich
Pozycja końcowa może wydawać się otwarta, podczas gdy orientacja pośrednia tworzy najbliższe podejście. Prześledź najbardziej wystający element części i osprzęt mocujący poprzez proponowany obrót. Porównaj ten obszar przesunięcia z całym zespołem tnącym, w tym uchwytami i sąsiednimi głowicami. Same współrzędne końcówki narzędzia pozostawiają te inne kształty bez analizy.
O 00:23 górne narzędzia są już oddalone od widocznego obszaru obrabianego przedmiotu. Jest to przydatny punkt do kontroli wycofania, ale pojedyncza rama nie jest w stanie udowodnić luzu w całym ruchu. Kontrola techniczna wymaga proponowanego zakresu obrotu, geometrii wycofanego narzędzia i dozwolonej sekwencji. Należy zarejestrować pozycję, która daje najmniejszy margines, zamiast rejestrować tylko ostateczną pozycję obróbki.
Istnieje kompromis projektowy, jeśli dodatkowe wycofanie tworzy przestrzeń, ale wydłuża ruch między operacjami. Należy to ocenić po ustaleniu wymaganego odstępu i warunków pracy. Edytowany film nie dostarcza ani pełnego pomiaru czasu cyklu, ani geometrii potrzebnej do ilościowego określenia tego kompromisu.
Oddzielnie zaakceptuj akceptację osprzętu i akceptację obróbki
Zbuduj rekord akceptacji wokół pytania, na które udzielono odpowiedzi:
- Osadzenie: Czy każda reprezentatywna część przychodząca może nawiązać wymagane kontakty na przydzielonym jej stanowisku? Rejestruj stan części i położenie mocowania.
- Prezentacja: Czy po wymaganym obrocie zamierzona cecha jest przedstawiona w odniesieniu do oprzyrządowania zgodnie z wymaganiami procesu? Określ pomiar na podstawie rysunku części.
- Przejście: Czy cały zespół ma możliwość wycofania, obrotu i podejścia, wliczając w to orientacje pośrednie?
- Wynik obróbki mechanicznej: Czy określone wymiary, wymagania dotyczące usuwania materiału i powierzchni spełniają uzgodnione wymogi kontroli?
Pierwsze trzy określają warunki procesu. Nie zastępują one czwartego. Podejście z wykorzystaniem widocznego narzędzia nie jest w stanie powiedzieć czytelnikowi, jaki naddatek został usunięty ani czy wykończona powierzchnia spełnia jego wymagania. Takich liczb nie da się uzyskać z tych widoków.
Nasz artykuł na temat dane odniesienia i odzyskiwanie przewrócenia rozważa powiązany problem lokalizacji w innej aplikacji. W tym przypadku charakterystycznym problemem jest powtarzalny układ narzędzi: porównaj stan odniesienia każdej stacji i sprawdź ruch współdzielony w odniesieniu do najbardziej restrykcyjnej geometrii części i oprzyrządowania. To generuje bardziej użyteczny zapis przeglądu niż pojedyncza etykieta informująca, że wszystkie cztery stacje są dostępne.